Agnieszka Radwańska: Zaskoczyłam samą siebie

– Trzy sety w upale z McHale to było znacznie więcej niż dwa z Janković. Jak się pani czuje?

Agnieszka Radwańska: Było dużo grania, mam je w nogach, pogoda nie pomagała, grałam raz lepiej, raz gorzej, ale o dziwo w trzecim secie czułam się najlepiej. Emocji też czułam wtedy mniej, niż w tie-breaku drugiego seta.

– Czy Amerykanka czymś panią zadziwiła?

Tak, szczególnie dobry miała serwis. Wręcz doskonały, zwłaszcza w pierwszym secie – 113, 114 mil na godzinę, robiło wrażenie.

– Przypominał się pani zeszłoroczny mecz z Anją Konjuh, na tym samym korcie?

Tak, kort był ten sam, też druga runda, choć mecz trochę inaczej się kończył [Polka wygrała 6:2, 4:6, 9:7 – przyp. k.r.], to były podobieństwa. Style gry rywalek także się zgadzały. Można powiedzieć, że miałam déja vu, na pewno.

– Przypomniały się pani także inne ważne mecze z obronionymi meczbolami? Jakiś był szczególny?

Kilka ich było, teraz sobie wszystkich nie przypomnę. Który najlepszy? Może ten w Madrycie ze Swietą Kuzniecową. Grałyśmy tie-break w trzecim secie, przegrywałam chyba 3-6, wygrałam bodaj 8-6, trzeba sprawdzić. To był bardzo dobry mecz, ostatnie piłki po liniach, jakieś niedoloty, trzy pięknie wygrane piłki, dlatego pamiętam.

– Czym się wygrywa takie mecze, jak ten w czwartek w Wimbledonie?

Sercem i ambicją, bo kondycją to jednak nie.

– Wytrzymała pani jednak te trzy sety...

Zaskoczyłam sama siebie, trzy tygodnie temu w życiu nie uwierzyłabym, że wygram taki prawie trzygodzinny mecz na trawie. Jeszcze brakuje mi szybkości, jeszcze nogi nie niosą mnie jakbym chciała, ale najważniejsze, że wytrzymałam, że wszystko idzie w dobrym kierunku.

– To zwycięstwo przyda się w drugiej części sezonu?

Tak, na pewno to dobry trening, takie mecze rzadko się zdarzają. Oczywiście wolałabym grać godzinę z kawałkiem, ale dzień przerwy pomoże. Świetnie, że jest.

– Mówiła pani, że mecz w Eastbourne był jak w pidżamie. A ten ostatni?

Byłam już ubrana po sportowemu, ale jakby dalej w kapciach, wielkich pantofelkach z uszami, w których noga jeszcze odjeżdża.

– Może pani zagrać z Kristiną Kucovą, może z Timeą Bacsinszky. Gdyby w sobotę stanęła naprzeciwko Szwajcarka, to co pani na to?