Krzysztof Kamiński: Futbol jest ważny, ale baseball wciąż ważniejszy

Jest pan zdziwiony tym, jak dobrze zagrała reprezentacja Japonii?

Piłka japońska jest bardzo niedoceniana, ale też patrząc, kto grał w tej grupie, to awans z pierwszego miejsca jest zaskoczeniem. Nastroje w Japonii były takie, że trzeba będzie walczyć w najlepszym wypadku o drugie miejsce. Japończycy liczyli na zwycięstwo z Kostaryką i urwanie punktu z Hiszpanią lub Niemcami, co mogłoby dać awans przy korzystnym układzie innych wyników.

Co zadecydowało o tym sukcesie?

Czytaj więcej

Mundial 2022

Japonia znów zakwitła! Niemcy za burtą mundialu

Rock and roll zagłuszył w Dausze muzykę klasyczną. Japończycy na kilka minut tak przygnietli Hiszpanów do pola karnego, że strzelili im dwa gole i...

Ktoś może powiedzieć, że byli silni słabością faworytów, ale to nieprawda. Hiszpanie świetnie zagrali z Kostaryką. Pierwsza połowa Niemców w meczu z Japonią była perfekcyjna. Kiedyś zarzucano Japończykom, że mogą mieć dziesięć sytuacji, a wykorzystają jedną, może dwie. Zawsze uwielbiali długo wymieniać piłkę, mieć ją przy nodze, szukać lepiej ustawionego kolegi, rzadko decydowali się na strzały z dystansu. Teraz wychodzili na prowadzenie, oddawali inicjatywę i świetnie się w tych realiach odnajdywali.

To granie drużynowe wynikało z ich mentalności i stawiania zespołu w centrum?

Japońską piłkę charakteryzuje to, że nie mają klasycznej „dziewiątki”. Tacy piłkarze się u nich nie pojawiają. Nie wiem, czy wynika to ze szkolenia, czy z ich fizyczności. Japończycy są mobilni, ale nie silni, nie potrafią się zastawić, przytrzymać piłki. Praktycznie wszędzie na tej pozycji w J-League grają obcokrajowcy. Rzeźbią z takiego materiału, jaki mają, dlatego bardzo pasuje im tiki-taka z najlepszych lat Barcelony. Długo rozgrywają akcje, wymieniają dużo podań, a potem nagle przyspieszają.

Barcelona cieszy się wielkim uwielbieniem w Japonii?

Jest bardzo popularna w całej Azji. Kiedy ich talent Takefusa Kubo był w La Masii, to momentalnie stał się pożądanym produktem marketingowym. Lansowano go na nowego Leo Messiego, na przyszłego lidera kadry, który miałby zastąpić Keisuke Hondę i Shinjiego Kagawę, ale na razie był bardziej twarzą marketingową. Zagrałem przeciwko niemu i widać było, że ma bardzo duże możliwości. Niedługo potem wyjechał ponownie do Europy i gra teraz w lidze hiszpańskiej.

Najlepsi piłkarze patrzą z każdego billboardu?

Piłka nożna nie jest sportem numer jeden, ale Hondę i Kagawę kojarzy prawie każdy. Jeśli jakiś piłkarz gra w Europie, nawet w przeciętnym zespole, to od razu jego popularność wzrasta. Tak było z Hondą, który stał się rozpoznawalny, chociaż długo grał najpierw w Belgii, potem w Rosji. Skupiła się na nim uwaga kibiców i mediów. Kolejny był Shinji Kagawa. Popularność futbolu nie wszędzie jest taka sama. Są miasta i regiony, gdzie piłka nożna się bardzo dobrze przyjęła, ale w dalszym ciągu widać, że to baseball jest sportem drużynowym numer jeden.

W Brazylii kopie się na ulicach, w Polsce kiedyś też tak było. Jak jest w Japonii?

Jeśli się ktoś dobrze rozejrzy, to zobaczy dzieciaki grające na podwórkach, ale to nie jest tak powszechne, jak w Ameryce Południowej. Sukcesy kadry są świetnym narzędziem marketingowym i na pewno przełożą się na liczby. Znajdą się dzieci, które będą chciały być jak Daichi Kamada, Ritsu Doan czy Junya Ito.

O poziom ligi japońskiej nie trzeba się chyba martwić, trafiają tam gwiazdy...

Organizacja klubów jest na najwyższym poziomie. Wszystko, co potrzebne piłkarzom, jest na wyciągnięcie ręki i mogą się skupić tylko na futbolu. Finansowo też to świetnie wygląda. W poprzednich latach grali tam Andres Iniesta, David Villa czy Lukas Podolski. Widać jednak skutki pandemii i zamknięcia stadionów, bo kadry są trochę słabsze. Ale generalnie liga idzie do przodu.

Jakie są przejawy popularności?

Japończycy bywają natarczywi, potrafią otoczyć piłkarzy i prosić o podpis. Na ogół zawodnicy bardzo życzliwie podchodzili do tych obowiązków. Starałem się zawsze znaleźć chwilę, żeby się odwdzięczyć za zainteresowanie.

Japońscy trenerzy różnią się od europejskich?

Ludzie respektują pozycję społeczną i jeśli ktoś jest nawet szczebelek wyżej w hierarchii, to powstaje duży dystans. Relacje z trenerami są raczej chłodne. Zawodnicy budują atmosferę w szatni, ale trenerzy trzymają się jakby trochę z boku.

Nie zdarzy się coś takiego jak Pep Guardiola sunący w majtkach po mokrej podłodze?

Bardzo wątpię, ale jeśli by się zdarzyło, to wszyscy na chwilę by zamarli, bo mogliby nie wiedzieć, jak się zachować. Ale w reprezentacji może być inaczej, bo jest wielu zawodników z Europy, którzy przyzwyczajeni są do innych obyczajów. Trzeba inaczej zarządzać grupą, z jednym porozmawiać spokojnie, na drugiego krzyknąć. Na początku z rezerwą podchodzono do trenera Hajime Moriyasu. Japończycy doceniali jego zasługi, ale zarzucali mu, że taktycznie prowadzi zespół bardzo słabo. Na mundialu zaskoczył pod tym względem. Po przerwach w meczach z Niemcami i Hiszpanią Japończycy grali świetnie.

Kibice chyba bardzo to przeżywali, bo po golu w meczu z Hiszpanią widać było płaczących Japończyków...