Jest sprawiedliwie

[b]Rz: Bardzo się Pan zdenerwował po faulu Nickiego Pedersena w półfinale... [/b]

[b]Tomasz Gollob:[/b] Moje zdenerwowanie było podwójne. Prowadziłem i powinien mnie puścić, a on mnie potrącił. Za drugim razem było tak samo. Niemniej cieszę się ze srebrnego medalu. Co roku jest lepiej. Może w przyszłym będzie jeszcze lepiej i uda się zdobyć złoto?

[b]Po zwycięstwie w Terenzano cały czas mówił Pan, że nie ma szans na dogonienie Crumpa. To była tylko zasłona dymna, czy naprawdę Pan w to nie wierzył?[/b]

Crump zasłużył na mistrzostwo świata. Zabieranie medalu w momencie, gdy prowadził i ma kontuzję, to byłoby przykre. Zdawałem sobie sprawę, że odrobienie 17 punktów, to jak wygrana w totolotka. Nawet, jeśli wywalczyłbym maksymalną liczbę punktów i tak bym nie zdobył złota. Bardzo chciałem srebra. To był główny cel. Co by mi dało, gdybym walczył o złoto, a został z brązem. Przygotowywałem się do walki z Emilem.

[b]Jak Pan myśli, czego zabrakło, żeby zdobyć złoto?[/b]

Ciężka praca to jest klucz do zwycięstwa. W tym roku pracowałem raz lepiej, raz gorzej. I do końca wierzyłem, że medal zdobędę. Nie sądziłem tylko, że Emil będzie jeździł tak świetnie i będzie tak długo stawiać opór. Dopiero w Terenzano go przegoniłem, ale dziś znów były nerwy do końca. Modliłem się, żeby w ostatnim starcie części zasadniczej dobrze puścić sprzęgło.

[b]Ma Pan sobie coś do zarzucenia w przekroju całego sezonu?[/b]

Wiele rzeczy jest takich, których nie przewidziałem. Najpierw Goeteborg, gdzie miałem defekt, później było Vojens, gdzie sędzia podjął kontrowersyjną decyzję i nie mogłem kontynuować jazdy. Potem była sytuacja z Nickim Pedersenem w Krsko, podobnie jak dzisiaj.

[b]Kto był bardziej wzruszony na podium Pan czy Wiktoria?[/b]

Każde dziecko jest tak kochane, to pójdzie za rodzicem w ogień. Rodzina, córka, żona mnie wspierają i to daje więcej mocy i chęci do walki.

[b]Odnosi Pan sukcesy w sporcie indywidualnym, następców nie widać. Czuje się Pan trochę jak Adam Małysz?[/b]