Wygrana jest ważna nie tylko dlatego, że przedłuża szanse na miejsce w pierwszej trójce ligi, ale że odniesiona została nad bardzo groźnym przeciwnikiem. GKS Bełchatów, prowadzony przez asystenta Leo Beenhakkera Rafała Ulatowskiego wygrał sześć ostatnich meczów z rzędu i robił w tym czasie znacznie lepsze wrażenie niż Polonia.
Przy Konwiktorskiej goście jednak zawiedli. Tłumaczy ich trochę brak kilku kontuzjowanych zawodników, decydujących o skutecznej grze, ale niezależnie od tego spodziewano się po nich więcej. Polonia jak zwykle grała dość chaotycznie i nieuważnie. Gdyby w piątej minucie nie pilnowany Tomasz Wróbel lepiej przymierzył, a Sebastian Przyrowski nie wybiłby z największym trudem piłki na róg, Bełchatów zaczynałby mecz od prowadzenia.
Później goście tak dobrych okazji nie mieli, natomiast Polonia dwukrotnie, po strzałach Radka Mynara i Jarosława Laty była bliska zdobycia gola.
W miarę upływu czasu przewaga polonistów wzrastała. Goście nie przeszkadzali im w rozgrywaniu akcji bokami boiska. Po jednej z nich i dośrodkowaniu Daniela Gołębiewskiego Filip Ivanovski zmarnował najlepszą z dotychczasowych szans. Ale trzy minuty później, po dośrodkowaniu z prawej strony Vlade Lazarevskiego żaden z piłkarzy Bełchatowa nie zdołał na polu karnym piłki wybić i Ivanovski, do spółki z obrońcą Grzegorzem Fonfarą wpakowali ją do siatki.
Rafał Ulatowski przyznał na konferencji, że od sześciu kolejek nie musi się tłumaczyć z porażki, więc jest to dla niego sytuacja nowa. Jacek Grembocki pocieszył go, że kiedy był trenerem Znicza nie przegrał trzynastu meczów z rzędu, a mimo to nie awansował do ekstraklasy. Obydwaj trenerzy są kolegami, więc wymienili się komplementami, poklepali po ramionach i każdy poszedł w swoją stronę. Grembocki pojechał na dwa dni do rodziny w Gdańsku a Ulatowski wracał do Bełchatowa ze świadomością, że chyba właśnie skończyły się marzenia o tytule mistrza Polski.
