Kolejny cios od życia

Rz: Wziął pan?

Adam Seroczyński:

Nie wziąłem. Dopiero teraz się dowiaduję, czym jest clenbuterol. Sprawdziłem, pytałem znajomych, trenera. Najgorsze jest to, że jak wszyscy mówią, ta substancja w niczym by mi nie pomogła. Jeśli już, to raczej zaszkodziła. Moje sumienie jest czyste. Tylko co z tego. Wiem, że wiele osób uważa mnie za winnego.

Jak się pan dowiedział o pozytywnym wyniku testu?

Zadzwonił prezes związku Ryszard Seruga. To było we wtorek po południu. Byłem w głębokim szoku, dzień później już zacząłem myśleć racjonalnie, ale wciąż nie mogę się otrząsnąć. Telefon ciągle dzwoni. Tak medialny nie byłem nawet wówczas, gdy z igrzysk w Sydney wracałem z medalem.

Jeśli pan clenbuterolu nie brał, to skąd się wziął w próbce?

Różne myśli przychodzą mi do głowy. Podobno clenbuterol jest używany do tuczenia zwierząt hodowlanych i potem zostaje w tym, co jemy. W wersję, że ktoś mógłby mi go dosypać, nie wierzę, choć różne rzeczy się w sporcie dzieją. Dziękuję tym, którzy mimo wszystko mi wierzą. Ja bym się nie posunął do takich rzeczy jak doping. Przede wszystkim: po co? Jestem wicemistrzem świata, to moje trzecie igrzyska, mam już medal, emeryturę olimpijską. Byłem badany dziesiątki razy.

Ile razy w Pekinie?

Raz, po finale. Pobrano próbkę moczu i krwi. Nawet zapomniałem, że miałem tę kontrolę, tak byłem pewny swego. Wszystkie leki, jakie biorę, zgłaszam lekarzowi, nawet aspirynę.

Po finale w Pekinie mówił pan, że Włosi, z którymi przegraliście walkę o medal, byli zaskakująco silni. Nie chciał pan tego komentować, ale sugestia dopingowa była bardzo wyraźna.

Wiem, i tym bardziej mi głupio za tamte słowa. Co do Włochów były różne przypuszczenia, a teraz wychodzi na to, że to ja nie grałem czysto. Ale to nieprawda. Będę walczył o swoje dobre imię.