Korespondencja z Monachium
Polacy rywalizowali w warunkach trudnych jak nigdy. Finał mistrzostw Europy był ich ostatnim startem w sezonie, formę szykowali na lipcowe mistrzostwa świata, a Bawarię - po wielu dniach piekącego słońca - zalał deszcz, więc opóźniony o pół godziny konkurs toczył się w mokrym kole. Był jednak w Monachium człowiek, na którym nie zrobiło to żadnego wrażenia: nazywa Nowicki.
Wszedł do koła, zrobił swoje i już po drugim rzucie (80.90 m) - na widok tego wyniku bardziej się wprawdzie skrzywił niż uśmiechnął - mógłby lecieć do Warszawy na piątkowy koncert Andrei Bocellego. To była próba na medal, ale jeszcze nie złoty, bo kilka chwil później dalej rzucił Węgier Bence Halasz. Węgier na półmetku konkursu wyprzedzał Nowickiego o centymetr.
Fajdek, choć natura obdarzyła go większym talentem do młota, nie ma tak żelaznej psychiki i bywa wrażliwy na niekorzystne warunki. Jako jedyny spalił dwie pierwsze próby - najpierw trafił w siatkę, później rzucił poza promień. Wyratował się w trzeciej próbie. Rzucił przeciętnie (78.43 m), ale wówczas lepsze wyniki miało tylko trzech młociarzy i ta odległość utrzymała go w walce o medale.
Każda kolejna próba mistrza świata była lepsza, ale brakowało mu błysku. Fajdkowi zawsze na kontynentalnej imprezie szło słabiej, pięciokrotny mistrz świata w przeszłości mistrzem Europy był bowiem tylko raz. Tytułu bronił Nowicki, który rzucał, jakby upatrzył sobie na trawie konkretne miejsce - daleko, równo, ale jednak bliżej niż trzeci przed czterema laty w Berlinie Halasz.
