Czułem, że nie mam nóg i ktoś bije mnie kijem bejsbolowym

Rz: Jak z bolącą nogą i w upale znów udało się panu odwrócić losy trudnego spotkania?

Jerzy Janowicz:

Na analizę sportową przyjdzie pora. Dziś na pewno były ogromnie trudne warunki gry. Nie spodziewałem się, że może być aż tak ciężko. Lubię ciepło, lubię słońce, ale już w połowie pierwszego seta miałem problemy. Bolała mnie głowa, wręcz miałem „słońcowstręt", dlatego musiałem cały czas grać w okularach, dobrze, że jestem do nich przyzwyczajony, często w nich trenuję. W tej sytuacji mi pomagały. Potem przyszedł pan doktor, dał mi tabletki przeciwbólowe, nawadniałem się, okładałem się lodem i całe szczęście przetrwałem.

Pierwszy raz grał pan w takiej duchocie?

Naprawdę nie spodziewałem się, że pogoda może aż tak utrudnić życie tenisiście. Pamiętam ubiegłoroczny mecz w Melbourne z Somdevem Devvarmanem, wtedy też było około 37 stopni, ale temperatura tak mi nie przeszkadzała. Dzisiaj było fatalnie. Czułem, że nie mam nóg, czułem, że ktoś bije mnie kijem bejsbolowym po głowie i oczach.

Kibice pomogli?

Tak, miałem wsparcie ze strony publiczności, nie wiedziałem, że Polacy będą mnie tak licznie wspierać, nawet gdy przegrywałem. Jestem bardzo zadowolony, że mogłem ich dziś poznać.

Skąd tak intensywne emocje po spotkaniu, ta niezwykła radość?

To był trudny mecz, także pod względem mentalnym. W głębi serca wierzyłem, że niezależnie od sytuacji uda mi się zwyciężyć, dzięki woli walki. Wydaje mi się, że w sumie wyszedł nam mecz na niezłym poziomie, choć zapewne w mniejszym upale ruszałbym się lepiej. Radość z wygranej przy kłopotach z pogodą, zdrowiem i z mocnym przeciwnikiem musi być duża.

Parę słów o sprytnej taktyce ?na mecz z Pablo Andujarem...

Wiedziałem, że rywal to regularny tenisista, że będzie mnie zmuszał do biegania, wiem, że lubi stały rytm gry. Postanowiłem postawić wszystko na jedną kartę, atakowałem tylko wtedy, gdy uważałem to za słuszne. Starałem się utrzymać maksymalną koncentrację wtedy, gdy miałem serwis, wygrywać własne gemy serwisowe jak najłatwiej i odbierać mu rytm. Nawet moje nieudane skróty się do tego przydawały, bo Andujar musiał przynajmniej 25 razy biec sprintem do siatki.