Tak naprawdę w Neubrandenburgu walki nie było.
27-letni Proksa bawił się z byłym mistrzem świata i Europy jak kot z myszą. A przecież Sylvester (31 lat) to pięściarz solidny, nikt wcześniej go tak nie upokorzył.
Niemcowi, który tytuł mistrza świata stracił w maju, wygrana z Proksą miała raz jeszcze otworzyć drzwi na salony. Mógłby wtedy próbować odzyskać pas, teraz musi się zastanowić, czy jest sens dalej walczyć.
– Myślałem, że będzie trudniej – powiedział po walce Proksa, który prezentował się w Neubrandenburgu jak młody Roy Jones junior. To była bokserska sztuka oparta na instynkcie. Nisko opuszczone ręce, znakomite wyczucie dystansu i ciosy bite tak, że Sylvester nawet nie próbował się bronić. Kiedy po trzeciej rundzie trener Karsten Roewer powiedział do niego w narożniku: – Decyzja należy do ciebie, były mistrz świata długo się nie zastanawiał.
– Nie było sensu dalej walczyć. Miałem głębokie rozcięcie nad okiem, niewiele widziałem. Tego dnia już nic bym nie wskórał – tłumaczył, dlaczego się poddał.
– Liczyłem, że będzie wojna, ale Sylvester nie podjął walki. Byłem szybszy, miałem chłodniejszą głowę, to był mój wieczór – mówił Proksa, który jest piątym polskim mistrzem Europy. Pierwszym był Przemysław Saleta, po nim po ten tytuł sięgali Rafał Jackiewicz, Albert Sosnowski i Piotr Wilczewski.
Proksa w takiej formie miałby szansę na zwycięstwo z każdym z mistrzów wagi średniej. To był pokaz pewności siebie i talentu popartego solidną pracą z trenerem Fiodorem Łapinem. Pięściarz z Węgierskiej Górki (26 zwycięstw i żadnej porażki) wchodził do ringu z błyskiem w oku i tak z niego schodził.
Szkoda tylko, że jeszcze nigdy w zawodowej karierze nie walczył w Polsce, bo oglądanie jego pojedynków to duża przyjemność.
