Długo się pan zastanawiał nad przyjęciem propozycji Janusza Zaorskiego, by zagrać Wilimowskiego?
Nie, dlatego że byłem ciekaw. Ludzie zresztą często przychodzą do mnie z takimi dziwnymi postaciami. A poza tym przekonał mnie, zaproponowany równolegle, udział Zbyszka Zamachowskiego w roli Kazimierza Górskiego. My się co prawda parę razy już spotkaliśmy, ale nigdy dość, zwłaszcza w takiej pracy, kiedy się pracuje szybko i blisko. Teatr Telewizji musi zmieścić dwóch ludzi w kamerze, często w bliskim planie, jest szansa na to, żeby działać nie niedużym gestem, a niuansem, tym co się dzieje tu i teraz pomiędzy ludźmi. Nie tym, co sobie wymyślimy w założeniach i konstrukcji, ale tym, co jest oko w oko, ząb w ząb. I to chyba też było bardzo ważnym dla mnie argumentem.
Jak mocno musiał się pan zagłębić w życiorys Wilimowskiego?
Chciałem poznać, jaki to jest temperament, jaki rodzaj człowieka. Z niewielu dostępnych informacji, ale jednak mogłem wyciągnąć jakieś wnioski dla siebie. Upewnić się, w jaką stronę ma to iść. W tym wypadku gruntem i podstawą wszystkiego był tekst i reżyser Janusz Zaorski, który nas ustawiał. A później już spotkanie ze Zbyszkiem i z tymi zapisanymi racjami, które każdy przyjął za swoje.
Czytaj więcej
„Adam” jest opowieścią o niełatwych początkach kariery chłopaka z Wisły, który stał się legendą p...
Co było najciekawsze w pracy nad kreowaną postacią?
Detale. W pracy aktorskiej skupiam się bardziej na nich, niż na tym, co myślę o granym bohaterze. Wiem, że muszę jak najwiarygodniej i jak najmniej wprost odtworzyć historię kogoś. Ważne jest dla mnie, że to ktoś, kto się urodził na Śląsku, ale potem przez większość życia mieszkał w Niemczech, co zapewne miało wpływ na jego powierzchowność, kulturę. W spotkaniu Górskiego z Wilimowskim mamy człowieka, który jest w glorii sławy, i człowieka w głębokim cieniu, który jednak czuje, że należy mu się też blask. To są przeciwności, paradoksy. Dla mnie paradoks jest iskrą życia, która się najlepiej sprzedaje w sztuce, w takich widowiskach jak film czy teatr. Paradoks jest tym, co daje nam „mięso” tego, co oglądamy. To była dla mnie bardzo inspirująca, ciekawa i ważna praca.
