Marzyłam o tym od dziecka

Wzruszyła się pani na mecie?

Zofia Klepacka:

Łzy były ze wzruszenia i ze zmęczenia. To był mój najtrudniejszy wyścig w karierze. Kosztował mnie bardzo dużo sił i nerwów. Miałam szanse na srebro, ale większość wyścigu byłam w ogóle poza podium. Podejmowałam trudne decyzje, jestem wykończona.

To była walka z warunkami na trasie?

Wiatr był bardzo zmienny, było bardzo ciężko. Pod wiatr z mieczem, z wiatrem w ślizgu, pompowałam i machałam żaglem jak nigdy w życiu.

Który moment był przełomowy?

Miałam dobry start, ale bałam się zrobić tego, na co odważyła się Olha Masiliwiec, która wyprzedziła nas drugą stroną i miała przewagę nad resztą grupy. Zaryzykowałam przy trzeciej halsówce. Musiałam. Dwie pierwsze płynęłam na piątym miejscu, a przecież walczyłam o podium.

Podobno była pani w formie na złoto.

W połowie regat pomyliłam trasę, dostałam punkty karne i straciłam szansę na zwycięstwo. Był moment załamania, jednak postanowiłam walczyć do końca. Dużo rozmawiałam z trenerem, bardzo zmotywowali mnie rodzice, którzy byli tutaj ze mną. Cieszę się z brązu.

Ten medal jest dla pani najcenniejszy?

Nie da się tego sukcesu porównać z żadnym innym. Od dziecka marzyłam o tym, że zostanę sportowcem, pojadę na olimpiadę i zdobędę medal. Marzyłam o tym, żeby poczuć taką atmosferę. Udało mi się, nie będę ukrywała wzruszenia. Teraz czas odpocząć.