Po meczu we Wrocławiu jego telefon rozpalił się do czerwoności. Gratulacje słali: rodzina, przyjaciele, znajomi i koledzy z boiska.

Nic dziwnego, że jego występ wzbudził takie emocje, skoro Abramowicz popisał się kilkoma interwencjami najwyższej klasy i był pierwszoplanową postacią. Nie mógł lepiej wykorzystać szansy, jaką otworzyły przed nim kontuzje Marcina Bułki i Kamila Grabary.

Czytaj więcej

Polska – Szwecja. Mecz życia Abramowicza w ponury listopadowy wieczór

Sławomir Abramowicz nie chodził do tradycyjnej szkoły

– Cieszę się, że włączyłem się do rywalizacji o miejsce w bramce. Bramkarze zawsze stanowili o sile naszej reprezentacji – przypominał.

Pochodzi z artystycznej rodziny, więc miłość do muzyki odziedziczył w genach. Rodzice poznali się w chórze, tata w młodości miał zespół. Do dziś zdarza im się wspólnie kolędować.

– Muzyka jest dla mnie odskocznią, pozwala się odstresować, przekierować myśli na coś innego i wyrwać z rzeczywistości, która bywa przytłaczająca – opowiadał w materiale dla UEFA, grając na skrzypcach utwór „Jagiellonio, klubie mój”. Dziś częściej sięga po gitarę.

Jest jednym z trojaczków. Wszyscy – choć nauczyli się grać na instrumentach – postawili jednak ostatecznie na sport.

Bogumił, podobnie jak on, został piłkarzem i występuje w drugoligowej Stali Stalowa Wola. Róża, choć wcześniej również biegała za piłką, wybrała lekkoatletykę.

Cała trójka nie chodziła także do tradycyjnej szkoły – uczyła się w systemie edukacji domowej, potem zdała maturę. Sławomir razem z bratem poszedł studiować pedagogikę ze specjalnością muzykoterapia.

Czytaj więcej

Tomasz Wacławek: Łzy Roberta Lewandowskiego nie muszą oznaczać pożegnania z reprezentacją

Sławomir Abramowicz marzy o grze w Premier League

Przed meczami czyta Pismo Święte i odmawia modlitwę. Nie ukrywa, że religia w jego życiu zajmuje ważne miejsce. Na jego Instagramie po meczu ze Szwecją pojawiła się relacja, jak klęczy na murawie i wykonuje znak krzyża.

Jest wychowankiem Victorii Sulejówek, następnie futbolowe nauki pobierał w Escoli Varsovia. Już jako 16-latek zadebiutował w seniorskiej piłce – w trzecioligowej Polonii Warszawa. Od występów w trzecioligowych rezerwach zaczął także swoją przygodę po przeprowadzce do Białegostoku, ale już dwa lata temu wskoczył do bramki pierwszego zespołu Jagiellonii i miejsca w niej nie oddał. Rozegrał w tym czasie ponad 100 meczów.

Sławomir Abramowicz podczas meczu Polska-Szwecja we Wrocławiu

Sławomir Abramowicz podczas meczu Polska-Szwecja we Wrocławiu

Foto: PAP/Maciej Kulczyński

Doświadczenie zbiera nie tylko w Ekstraklasie, ale przede wszystkim w europejskich pucharach. Rok temu Jagiellonia doszła do ćwierćfinału Ligi Konferencji, w ubiegłym sezonie znów występowała w tych rozgrywkach, a w tym rywalizuje w Lidze Europy.

Kwestią czasu jest, kiedy Abramowicz trafi do silniejszego klubu. Marzy mu się Premier League. Kibicuje Liverpoolowi, bo jego bramkarskim idolem jest Brazylijczyk Alisson.

Czytaj więcej

Piotr Zieliński: Chciałbym, żeby trener Jan Urban dalej pracował z reprezentacją

– Myślę, że dla wielu piłkarzy Premier League to taki Święty Graal. Oczywiście wszystko ma swój czas. Wiem, że muszę ciężko pracować i jeśli zdrowie pozwoli, zrobię wszystko, żeby kiedyś się tam znaleźć – podkreślał w rozmowie z portalem „Łączy nas piłka”. Dla wszystkich ma dobrą radę: – Trzeba przez całe życie zachować w sobie trochę tego 12-letniego dziecka, które wierzy, że może osiągnąć coś wielkiego. Bo kiedy pozbywamy się tego dziecięcego pierwiastka, życie traci część swojego sensu.