Kiedy zbliża się mecz ze Szwecją, wielu polskich kibiców wciąż ma przed oczami pana kapitalny strzał na stadionie Rasunda. Thomas Ravelli, szwedzki bramkarz, aż owinął się wokół słupka.
Miła, sympatyczna rzecz. Bardzo piękna bramka z dużej odległości, ponad 30 metrów, ale nic nam niestety nie dała. Strzeliłem w końcówce na 1:1, a później obarczono mnie winą za to, że przeze mnie straciliśmy gola w doliczonym czasie. No nie, próbowałem odzyskać piłkę, według mnie w ogóle nie było faulu, ale sędzia podyktował rzut wolny. Mieliśmy wysoki zespół, prawdziwych koni na środku obrony, powinniśmy ten stały fragment wybronić. Ja generalnie miałem szczęście do ładnych goli w reprezentacji. Na Łazienkowskiej z Węgrami i z Rumunami z 25 metrów, z Czechosłowacją na wyjeździe chyba z 30 m, ale ten w Sztokholmie, w eliminacjach mundialu 1990, chyba faktycznie jest najbardziej pamiętany.
Czytaj więcej
Po fatalnym występie w Bukareszcie Polacy muszą pokonać Szwecję, żeby być pewnym utrzymania w Dywizji B Ligi Narodów. Pytanie tylko, czy ich na to...
W rewanżu w Chorzowie wybił pan ręką piłkę zmierzająca do naszej bramki.
Dziwne jest to, że jako rozgrywający znalazłem się na linii bramkowej i musiałem bronić dostępu do bramki. Ktoś inny powinien tam być.
Jeszcze dziwniejsze z dzisiejszej perspektywy, że nie dostał pan wtedy nawet żółtej kartki…
No tak. Zawsze to była jakaś szansa, że bramkarz rzut karny obroni, ale nie obronił. Ostatecznie przegraliśmy 0:2.
Mieliście wtedy zespół ze sporym potencjałem, jednak eliminacje do Italia’90 przegraliście. Szwecja nigdy nam specjalnie nie leżała.
Mieliśmy w Sztokholmie dużo sytuacji, których nie wykorzystaliśmy. A przed rewanżem był jeszcze mecz z Anglią w Chorzowie (0:0 – przyp. red.). Nie pamiętam, by kiedyś nasza reprezentacja tak zdominowała Anglików jak my wtedy. Do przerwy powinniśmy prowadzić 2:0 albo 3:0, a jeszcze w ostatniej minucie z ponad 30 metrów strzeliłem w poprzeczkę. To był w mojej opinii najlepszy mecz reprezentacji mojego pokolenia. Mieliśmy ciekawą drużynę, kwalifikacje do mistrzostw były jednak bardziej skomplikowane niż teraz, dużo trudniejsze. Było, minęło i tyle.
Teraz kadra jest w rękach pańskiego kolegi z tamtej drużyny, Jana Urbana. W sobotę przegrała z Rumunią, wylewa się fala krytyki. A jak pan patrzy na ten mecz?
Szybko zrozumieliśmy, jak on będzie wyglądał, że będzie dużo przepychanek, skakania, szarpania. Na mój gust odpowiedzieliśmy na tę postawę Rumunów bardzo pozytywnie. Pierwszą połowę uważam za dobrą z naszej strony, przeciwstawiliśmy się fizycznością i agresją, nie daliśmy rywalowi nabrać pewności. Co prawda nie było jakichś szczególnych sytuacji z naszej strony, a Rumuni w doliczonym czasie mieli uderzenie, które Drągowski dobrze sparował na rzut rożny, ale jeśli chodzi o postawę, zaangażowanie, nie miałem większych zastrzeżeń. Po przerwie w krótkim odstępie czasu straciliśmy dwie bramki. Pierwsza nieszczęśliwa, nieporozumienie Matty’ego Casha z Wiktorem Nowakiem w środku pola, rykoszet od Kuby Kiwiora, wpada. Druga to jest wina całego zespołu, a najbardziej Oskara Kubiaka i Bartka Mazurka, bo byli najbliżej. Nie mogą zachowywać się jak kibice na trybunach, patrzeć w kierunku bramki, czy rzut z autu będzie dobrze wykonany. Trzeba odwrócić głowę i zobaczyć, czy nie mamy przeciwnika za plecami, przesunąć się, musi być komunikacja między zawodnikami. Straciliśmy gola, którego stracić nie powinniśmy. Prawdopodobnie wyrównalibyśmy szybko na 1:1 i w końcówce, przy sytuacjach, które mieliśmy, moglibyśmy się jeszcze pokusić o zwycięstwo. Taki jest mój odbiór, ale wynik jest oczywiście niekorzystny.
I jeszcze głośniej słychać zewsząd o zwolnieniu selekcjonera, czemu prezes PZPN Cezary Kulesza nie zaprzecza.
Uważam, że skakanie z trenera na trenera prowadzi donikąd. Wiadomo, że sytuacja się skomplikowała, bo w Lidze Narodów możemy spaść do dywizji C, a każdy trener, tym bardziej selekcjoner, jest rozliczany z wyników. Głosy o zwolnieniu docierają do wszystkich, do trenera też. Nie wiem, na ile wiarygodne są te, że jego następcą ma być Michal Gasparik. Porównuje się wyniki Górnika za czasów Urbana i Gasparika, pisze, że ten drugi robi lepsze. Tylko że Janek nie miał takiego komfortu pracy, jaki jest po przejęciu klubu przez Lukasa Podolskiego. Pracował w innych realiach i warunkach organizacyjno-sportowych. Nie można tego w ogóle porównywać, to jakbyśmy odbierali umiejętności Jankowi i mówili, że się nie zna na piłce.
Czytaj więcej
Jeśli ktoś liczy na to, że któregoś dnia Polacy wzniosą się na wyżyny i pokonają Hiszpanię, to oczywiście po takim meczu jak ten z Rumunią będzie r...
To jak pan ocenia jego dotychczasowy czas z kadrą?
Patrzymy przez pryzmat tego, że się nie zakwalifikowaliśmy do mistrzostw świata. Nie ulega wątpliwości, że jest to oczywiście duża strata dla wszystkich. Ten zespół potrzebuje nowych impulsów ze strony wchodzących do niego nowych zawodników. Uważam, że każdy selekcjoner potrzebuje czasu. Okres, który Janek miał do dyspozycji, nie jest wystarczający, żeby wdrożyć swoją wizję i filozofię do reprezentacji. Selekcjoner wie, co trzeba zrobić, brak czasu nie wpływa na komfort jego pracy, a bez tego trudno zweryfikować każdego zawodnika.
A czy oczekiwania opinii publicznej nie są czasem za duże?
Kiedy zawodnicy doświadczeni wiekowo i pod względem stażu w reprezentacji zagrają słabszy mecz, ciągle słyszę, że czas na zmianę na młodsze pokolenie. Urban próbuje to robić. Wdraża powoli nowych zawodników i trzeba dać mu zaufanie. To zaskoczy. Więcej powinno się wymagać od samych zawodników, realizowania zadań bardziej świadomie i odpowiedzialnie. Oni mają potencjał, ale na co dzień w swoich klubach często nie są wiodącymi, są otoczeni dobrymi piłkarzami i jest im łatwiej. I jeżeli się spotkają na kadrze, to muszą ułożyć sobie współpracę, a na to trzeba czasu. Przykładem ta druga stracona bramka z Rumunią.
Czytaj więcej
Piłkarze uciekają przed niewygodnymi pytaniami dziennikarzy, prezes PZPN kłóci się z kibicami na lotnisku, a na trybunach awantura z policją. Obraz...
Pańskim zdaniem trener w Lidze Narodów wyselekcjonował zawodników, na których można budować optymizm przed eliminacjami Euro 2028?
Nowak zaistniał już wcześniej, grał dobrze, ale w meczu z Rumunią zaprezentował się słabiej. Są Kacper Potulski, Marcel Reguła, wspomniani wcześniej Kubiak i Mazurek. Są także Jakub Kamiński i Oskar Pietuszewski. To generacja, którą – moim zdaniem – Urban może wprowadzić na wyższy poziom. Dać im pewność, swobodę gry, możliwość pokazania swoich umiejętności piłkarskich w przyszłości. Mamy zawodników, by stworzyć zespół, który będzie zdolny grać futbol skuteczny w ofensywie i odpowiedzialny, zdyscyplinowany w linii obrony, a w efekcie awansować na Euro. Jestem przekonany, że Urban jest w stanie to osiągnąć. Dlatego trzeba bardziej zaufać selekcjonerowi, że to jak najszybciej wyprostuje. Myślę, że takim dobrym argumentem do dalszej współpracy będzie zwycięstwo nad Szwecją.
Naprawdę wierzy pan, że we wtorek w pańskim rodzinnym Wrocławiu jest ono możliwe?
Potrzeba więcej odpowiedzialności, koncentracji, pewności siebie i czujności. Swoboda i luz nie mogą przerodzić się w nonszalancję. Kiedy prowadzimy akcję ofensywną, zawodnicy, którzy nie są do niej podłączeni, muszą myśleć, co się stanie w momencie, gdy piłkę stracimy. Wierzę w Janka i tych chłopaków. Mamy wszystkie atuty, żeby wygrać.