Spośród tych bezpośrednich gier z Wyspiarzami zdecydowana większość z nich, bo aż 18, była rozgrywana o punkty. Bilans biało-czerwonych nie jest imponujący, bo zdecydowaną większość spotkań przegraliśmy. W sumie dwanaście, w tym 11 o stawkę, jak choćby w finałach MŚ 1986 w Monterrey, gdzie po hat-tricku Gary’ego Linekera ulegliśmy „Synom Albionu” 0:3.
Na początku było dobrze
Co jednak ciekawe to fakt, że pierwsze potyczki z Anglikami w latach 60. i na początku 70. były dla nas całkiem udane. Jedyne dwa towarzyskie spotkania rozegraliśmy w 1966, a więc w roku, który dla angielskiego futbolu jest szczególną cezurą. To przecież czas ich największego triumfu, kiedy wywalczyli jedyny naprawdę wielki reprezentacyjny sukces w historii, zdobywając na organizowanych u siebie mistrzostwach świata czempionat globu.
Na początku stycznia 1966 zremisowaliśmy w Liverpoolu 1:1. Pół roku później, tuż przed angielskim mundialem przegraliśmy na Śląskim 0:1. Siedem lat później graliśmy już o punkty. W eliminacjach MŚ 1974 mistrza olimpijskiego z Monachium czyli reprezentację Polski, los skojarzył z dwójką zespołów z Wysp, zdecydowanym faworytem grupy 5 Anglią oraz Walią.
Na początek tamtych eliminacyjnych gier mierzyli się ze sobą Anglicy i Walijczycy. Ci drudzy u siebie z potężnym sąsiadem przegrali 0:1, ale na Wembley było 1:1. Potem zanim eliminacje się dla nas zaczęły, wydawało się, że jest już po przysłowiowej herbacie, bo w Cardiff ulegliśmy ekipie prowadzonej przez Davida Bowena 0:2. Mając w perspektywie dwa mecze z Anglikami, trudno było być optymistą.
Kłopoty Lubańskiego
Przed meczem na Stadionie Śląskim w Chorzowie, który planowany był na środę 6 czerwca 1973 r., trener Kazimierz Górski zebrał swoją kadrę w Kamieniu koło Rybnika. Dalej służy wielu klubom, ale już nie reprezentacji, jak to było za czasów pana Kazimierza. Dla selekcjonera Górskiego starcie z Anglikami, które przecież w dużej mierze utorowało drogę biało-czerwonych na światowe futbolowe salony, miało być… pożegnaniem z kadrą! Tak, tak!