Wrzesień 1982 roku. Dokładnie 40 lat temu. Katowicki „Spodek”. W Polsce ponury czas stanu wojennego, a polscy zapaśnicy – pańscy podopieczni – zdobyli podczas mistrzostw świata 3 złote, 1 srebrny i 1 brązowy medal. Nigdy wcześniej i nigdy później dorobek Polaków nie był tak bogaty…
Stanisław KRZESIŃSKI: – Tu korekta. W 1973 roku, podczas mistrzostw świata w Teheranie, zdobyliśmy 6 medali, ale w tym były 2 złote braci Kazimierza i Józefa Lipieniów, reszta srebro i brąz. No i jeszcze była fantastyczna olimpiada w Atlancie w 1996 roku, kiedy też mieliśmy 3 złote krążki, srebro i brąz. No a olimpiada to olimpiada…
Niemniej akurat ten czas, kiedy w „Spodku” nasi klasycy stawali na podium, był wyjątkowo specyficzny – tragiczny, pełen obaw o przyszłość, w tym i o to, co do garnka włożyć. Starsi nie mogą nie pamiętać. W końcu to było ok. 9 miesięcy po wprowadzeniu stanu wojennego.
Stanisław KRZESIŃSKI: – Rzeczywiście, trudno tego wszystkiego nie pamiętać. Tyle że należę do gatunku ludzi, którzy niechętnie wracają do przeszłości. Ani tej złej, ani tej dobrej. Spoglądając na medale, dyplomy i innego rodzaju pamiątki odczuwam bowiem coś w rodzaju wewnętrznego bólu, wszechogarniającej nostalgii. To nie trauma, to pewnie zwykła tęsknota za przeszłością, młodością, dniami, które minęły i już nie wrócą. Staram się więc patrzeć w przyszłość, bo „ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy”. Tak na marginesie: zazdroszczę mojemu przyjacielowi, Andrzejowi Supronowi, że tak bardzo umie cieszyć się chwilą, dniem dzisiejszym, nie martwiąc się o przyszłość.
Tyle że za panem lata wielkich emocji, które musiały pozostawić wyraźny ślad. Ma pan przeżycia i jako zawodnik, i jako trener.