Na gali jubileuszu 100-lecia Sparty Zabrze jednym z najbardziej rozchwytywanych gości honorowych był Ryszard Cyroń. Urodzony 11 lutego 1965 roku wychowanek mikulczyckiego klubu, mający w swoim piłkarskim dorobku między innymi cztery tytuły mistrza Polski, zdobyte z Górnikiem Zabrze oraz dwa występy w reprezentacji Polski nie ukrywał radości witając się z dawno niewidzianymi kolegami i trenerami. Ze wzruszeniem przyjął także wyróżnienie – Złotą Honorową Odznakę Śląskiego Związku Piłki Nożnej i zaproszenie przez wiceprezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej, jednocześnie prezesa Śląskiego Związku Piłki Nożnej Henryka Kuli do Klubu Wybitnego Piłkarza Śląska.
– Mój najbardziej pamiętny mecz w Sparcie kojarzy mi się z… kontuzją – mówi zawodnik okrzyknięty w 1987 roku odkrycie polskiej ekstraklasy. – To była jesień 1983 roku. Szło mi znakomicie, bo w czterech trzecioligowych meczach strzeliłem cztery gole, i pojawiły się głosy, że interesuje się mną Górnik Zabrze. Radość trwała jednak krótko, bo w spotkaniu z Lechią Piechowice złamałem nogę. Pomyślałem sobie, że moje marzenie, bo od dziecka kibicowałem Górnikowi, ucieka mi sprzed nosa.
W kiepskim nastroju zacząłem więc leczenie. W grudniu byłem już jednak w pełni sił i planowałem sobie, że wiosną znowu się pokażę na trzecioligowych boiskach żeby o sobie przypomnieć. Okazało się jednak, że minister Jan Szlachta, czyli ówczesny Prezes Górnika o mnie nie zapomniał, bo dostałem informację, że mam się zgłosić do drużyny prowadzonej przez Huberta Kostkę.
To było dla mnie coś niesamowitego, a kiedy jeszcze 5 maja 1984 roku dostałem szansę debiutu u boku tak znakomitych zawodników jak reprezentanci Polski Waldek Matysik, Rysiek Komornicki czy Andrzej Pałasz, to aż w głowie mi się to nie mogło pomieścić. Trochę się bałem, bo jako 18-latek robiłem przecież przeskok o dwie ligi.
Moi koledzy ze Sparty, a mieliśmy wtedy bardzo dobry zespół, który w lidze juniorów bez problemów wygrywał z Górnikiem, podpowiadali mi, że sobie poradzę. Kaziu Braun, którego spotykałem na gali 100-lecia Sparty był jednym z nich, ale najbardziej ucieszyło mnie spotkanie z moim trenerem-wychowawcą Panem Norbertem Gerlichem, który wprowadził mnie do seniorów. Jemu zawdzięczam bardzo dużo.