Futbol kobiecy przestał mnie drażnić

Widzę, że wiele piłkarek swobodnie panuje nad piłką i pod tym względem wcale nie odbiegają od dobrze wyszkolonych technicznie mężczyzn. Jest w tych meczach myśl, swoboda rozgrywania akcji, mam wrażenie, że dziewczęta być może nawet bardziej realizują zadania taktyczne nakreślone przez trenera niż chłopcy, których ponosi fantazja. Ogląda się dużo strzałów i bramkarskich parad. Czego chcieć więcej. To dobrze, że FIFA postawiła na rozwój futbolu kobiecego. Dzięki temu tysiące dziewcząt na świecie poczuło, że może się równać z idolami swoimi i swoich chłopaków. Trzeba tylko pamiętać, że nawet najlepsze piłkarki nie wygrają z najlepszymi piłkarzami, tak jak Venus Williams czy Maria Szarapowa nie pokona Rogera Federera czy Novaka Djokovicia.

Czasami mam wrażenie, że one wierzą w takie zwycięstwa, kobieta pełna wiary przestaje myśleć racjonalnie...

Proszę się nie śmiać. Współczesne piłkarki są kolejnym wcieleniem amazonek, sufrażystek. Kobiety powoli zdobywają w sporcie miejsca zarezerwowane dla mężczyzn. Wchodzą na ring, żeby bić się po twarzach, podnoszą ciężary, alpinistki są bardziej wytrzymałe od mężczyzn. Od kiedy kobiety stały się sędzinami liniowymi, FIFA musiała zmienić angielski termin. Ponieważ to już była lineswoman, a nie linesman, powstało określenie sędzia asystent. Można powiedzieć, że kobiety to wymusiły. I bardzo dobrze. Ja to akceptuję. Ale kobiety w roli kierownika drużyny jakoś nie widzę. Damy w szatni nie powinny biegać między rozebranymi facetami.