Widzę się w roli mamy

"Rz": Czy miała pani obawy, że mecz z Begu może trwać trzy sety?

Agnieszka Radwańska:

Rumunka miała na początku drugiego seta dwa dobre gemy, nic nie mogłam zrobić, zagrać lepiej, przełamać serwisu rywalki. Kluczowy gem był przy stanie 3:3, po nim obawy zniknęły.

Ćwiczy pani na treningach takie zagrania, jak „hot-dog", czyli odbicie piłki tyłem do siatki, między nogami?

Potrzeba takiego zagrania raczej sama się pojawia, podpowiada je intuicja albo, tak naprawdę, brak innych możliwości. Przy takiej piłce w meczu z Begu nie mogłam inaczej zagrać. Mogłam tylko ją puścić albo posłać pod nogami. Byłam jednak za bardzo rozpędzona, by zagrać skutecznie. Trenowałam to uderzenie, już jak byłam mała. Grałyśmy z siostrą przy ściankach w krakowskim klubie Nadwiślan, w różnych halach i próbowałyśmy tak odbijać aż do skutku.

Czy decyzje o elektronicznym sprawdzeniu ważnych, ale wątpliwych piłek, takich jak w końcu pierwszego seta, podejmuje pani sama, czy bazuje na wskazówkach trenera Wiktorowskiego?

Czasem ciężko patrzeć w takiej sytuacji na trenera, który siedzi gdzieś z drugiej strony, zwłaszcza na korcie centralnym, gdzie trybuna jest daleko i trudno stamtąd coś sugerować. W tej konkretnej sytuacji widziałam dobrze, że był aut. Na tych kortach na szczęście piłka zostawia pewien ślad i na jego podstawie można podjąć dobrą decyzję.

Czy te chwile, w których musi pani wybierać ryzykowne zagrania i przechodzić trudne testy, budują siłę na przyszłość – na ćwierćfinał albo półfinał turnieju?

Zawsze myślę tylko o następnej rundzie. Ale oczywiście, zawsze to coś daje, bo w wymianach na podjęcie decyzji jest bardzo mało czasu, niecała sekunda.

Dwa lata temu otwierała pani Australian Open meczem z Kimiko Date-Krumm, pamięta pani tamto spotkanie?

O tak, dobrze pamiętam. Był to mój pierwszy mecz po operacji, miesiąc wcześniej chodziłam o kulach, ale tak chciałam zagrać w Wielkim Szlemie, że się zawzięłam na ten start, choć może nie powinnam. Długo czułam to spotkanie w kościach, gdybym miała grać na drugi dzień, nie wyszłabym na kort. Potem, grając z bólem, dotarłam do ćwierćfinału.