Wciąż uważam go za najbardziej niesamowitego sportowca wszech czasów. Nie dlatego, że jego Chicago Bulls wygrywali, lecz dlatego, że gdy brał piłkę do ręki, przestawały obowiązywać prawa fizyki. Inni spadali, a on wciąż z gracją frunął i w ważnych momentach nigdy nie chybiał. Ale gracja była najważniejsza.
Podobne wspomnienie pozostało mi po Franzu Beckenbauerze jako pionierskim libero. Kiedy on dostawał piłkę i zaczynał atak, był poza boiskowym prawem, rywale rozbiegali się na boki przed jego majestatem. Zdaję sobie sprawę, że futbolowi fachowcy mogą mnie wyśmiać, wskazać na to, jak wielką pracę wykonywali niemieccy wyrobnicy piłki, by Kaiser Franz miał tę swobodę, ale ja pamiętam, że kroczył przez boisko jak Mojżesz przez Morze Czerwone i był nietykalny. I tę nietykalność zapamiętałem przede wszystkim.
Długo wydawało mi się, że miałem ogromne szczęście, bo mogłem z bliska obserwować tenis, gdy wygrywał Pete Sampras. To był pierwszy sportowiec dający na moich oczach rywalom i widzom do zrozumienia, że wszystko przychodzi mu łatwiej, bo ma talent, w porównaniu z którym Jim Courier to drwal.
Wtedy sądziłem, że już nikt na korcie tak mnie nie zachwyci. Tę bajkę psuło jedynie wspomnienie o Stefanie Edbergu, artyście woleja, natomiast Bjoern Borg i John McEnroe byli już tylko fantastycznymi tenisistami wygrywającymi największe turnieje, ale nie budzili żadnych estetycznych emocji.
A potem przyszedł Roger Federer i już nic nie było takie jak przedtem. Kiedy Szwajcar wygrywał turniej Roland Garros – ostatni jakiego brakowało mu w wielkoszlemowej kolekcji – napisałem z Paryża, że gdyby jego rodacy mieli serca tak wielkie jak banki, w całym kraju biłyby dzwony. Przypomniałem sobie o tym w niedzielę w południe, gdy Federer zwyciężał w Australian Open i miałem ochotę napisać to jeszcze raz.
