Ludwik Buczyński, trener reprezentacji Polski amatorów, mówi o nim, że jest równie utalentowany jak Muhammad Ali i mógłby za cztery lata w Londynie bić się o złoto na igrzyskach, ale 20-letni Artur Szpilka nie chce czekać i woli być zawodowcem.

Buczyński oczywiście mocno przesadza, porównując Szpilkę z legendą boksu, ale ma rację, mówiąc, że miałby szansę na dobry występ w Londynie. Polski trener w podobnym stylu wypowiadał się, gdy zawodowe kontrakty podpisywali Mariusz Wach, Grzegorz Proksa, Jarosław i Tomasz Hutkowscy, Łukasz Janik i Andrzej Wawrzyk.

Najzdolniejszych pięściarzy od dawna nie interesuje olimpijska sława, której doświadczyli wielcy mistrzowie polskiego boksu. Oni wolą iść drogą przetartą przez Tomasza Adamka i Krzysztofa „Diablo” Włodarczyka, których znają dziś wszyscy i którzy sięgnęli już na zawodowym ringu po najwyższe trofea.

Pewnie nawet nie pamiętają, że wcześniej od Adamka i Włodarczyka z igrzysk zrezygnował Dariusz Michalczewski, uciekając przed Seulem (1988) do RFN. „Tygrys” był wtedy szczery aż do bólu. – Nie interesują mnie medale, tylko pieniądze. Chcę zostać milionerem – mówił „Rz”. I buńczuczne zapowiedzi zrealizował – przez dziewięć lat był zawodowym mistrzem świata.

Jego następcy na razie mogą tylko o tym śnić. Mariusz Wach, który cztery lata temu należał do czołówki światowej w kategorii superciężkiej, na zawodowym ringu nic jeszcze nie osiągnął.

Proksa – talent jakich mało, podjął ostatnio współpracę z Andrzejem Gmitrukiem, co daje nadzieję na lepsze czasy, ale kto wie, czy nie jest już za późno. Ten sam Gmitruk z Wacha mistrza nie zrobił i mało prawdopodobne, że jeszcze zrobi.

Andrzej Wasilewski, szef grupy Bullit KnockOut Promotions, ma nadzieję, że ze Szpilką mu się powiedzie. 19 września leci z nim na Florydę do siedziby zawodowej grupy Warriors. To ma być taki amerykański eksperyment. Trochę w Polsce, trochę w USA pod okiem tamtejszych trenerów.

Eksperyment ryzykowny, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę niesforny charakter Szpilki.

Adam Kusior, prezes Polskiego Związku Bokserskiego (PZB), pytany o Szpilkę, bezradnie rozkłada ręce: – Nie chce być amatorem. I co ja zrobię? Nie chciał 8 tys. zł miesięcznie, a przecież miałby jeszcze związkowe stypendium. Chce być zawodowcem i koniec. Nie on jeden. W ostatnich dwóch latach zawodowe kontrakty podpisało ponad 20 pięściarzy. Tylko siąść i płakać – mówi bezradnie szczery prezes.