Mourinho, mistrz przedmeczowych gier psychologicznych, przekonywał, że jego młodzi piłkarze nie mają szans w starciu z bogaczami z Manchesteru. Mówił, że rywale są faworytem wyścigu o tytuł, bo mają świetnego trenera i świetnych zawodników, ale nie zapomniał zauważyć, że osiągnęli mniej niż powinni, a wysokie miejsce w tabeli zawdzięczają szczęściu i przychylności sędziów.
Gospodarze zaczęli poniedziałkowy mecz tak, jakby chcieli udowodnić, że nieprzypadkowo są na szczycie. Atakowali z rozmachem, ale nie potrafili zakończyć żadnej akcji. Próbował Alvaro Negredo, próbowali Yaya Toure i David Silva. Widoczny był brak Sergio Aguero. Argentyńczyk, najlepszy strzelec City, tydzień temu doznał kontuzji, która wykluczy go z gry prawdopodobnie do końca miesiąca.
Chelsea z każdą minutą radziła sobie pewniej. Eden Hazard bawił się z obrońcami gospodarzy, w 32. minucie podał w pole karne do Ramiresa, strzał Brazylijczyka zablokował Vincent Kompany, ale piłka trafiła do Branislava Ivanovicia, który bez przyjęcia uderzył lewą nogą tuż przy słupku. Joe Hart był bezradny. A goście poczuli, że pierwsze zwycięstwo w Manchesterze od 2008 roku jest w zasięgu ręki.
Samuel Eto'o trafił w poprzeczkę, Nemanja Matić – odkupiony z Benfiki Lizbona za 25 mln euro – w spojenie słupka z poprzeczką, a Gary Cahill w słupek. Petr Cech obronił jeszcze groźne strzały Silvy oraz Stevana Joveticia i można było zacząć świętować. – Pokazaliśmy innym, że da się ich pokonać – powiedział John Terry.
Chelsea wygrała z City drugi raz w tym sezonie, zrównała się z nimi punktami, ale ustępuje im słabszym bilansem bramkowym. Do lidera Arsenalu traci dwa punkty.
