Po ostatnim gwizdku sędziego to piłkarze Piasta padli sobie w objęcia i gratulowali sobie postawy na boisku. W końcu po raz pierwszy w historii swoich występów w ekstraklasie nie przegrali na stadionie przy ulicy Łazienkowskiej i utrzymali przewagę pięciu punktów nad goniącą ich Legią. Prawda jednak jest taka, że bardziej uzasadnione byłyby wybuchy radości u legionistów. Piast nie tylko był zespołem lepszym, ale stworzył sobie więcej okazji do zwycięstwa.
Mecz w Warszawie nie przebiegał według tak dobrze znanego przy Łazienkowskiej scenariusza. Czyli że goście wychodząc z tunelu już niemal są pogodzeni z porażką, stają całą drużyną w okolicach własnego pola karnego i tylko modlą się o jak najniższy wymiar kary. Piast przyjechał do stolicy, jak na lidera tabeli przystało, grać w piłkę. W pierwszej połowie długimi momentami to Legia cofała się całą jedenastką – łącznie z Nemanją Nikoliciem – pod własne pole karne i próbowała, niezbyt poradnie, wyprowadzać kontry.
Dla Legii mecz z Piastem był już spotkaniem numer 37 w tej rundzie! To tyle ile kolejek ma cały sezon ekstraklasy. Piast do maja rozegra zaledwie jeden mecz więcej – w Pucharze Polski zespół z Gliwic odpadł już w pierwszym swoim spotkaniu ze Stalą Stalowa Wola. I na boisku było to widać. Legioniści już marzą o wakacjach, jakimkolwiek urlopie. Akcje zespołu Stanisława Czerczesowa były toczone w jednostajnym tempie, Ondrej Duda nie potrafił ani razu przyspieszyć ofensywy Legii. A Piast mądrze się bronił, nie dopuszczał, by Nikolić znalazł się przodem do bramki z piłką przy nodze i to wystarczało.
