Oczywiste jest, że z należytym szacunkiem trzeba podejść do niedzielnego wieczornego meczu w Cardiff, początek godzina 20.45,ale przeszłość uczy, że akurat w starciach z Walią dobrze czy bardzo dobrze nam szło, choć nie zaczęło się najlepiej…
Grali ostro i brutalnie
Pierwsza konfrontacja Polski z Walią miała miejsce w futbolowej historii bardzo późno we wzajemnej konfrontacji, bo dopiero w 1973 roku. Los przydzielił obie reprezentacje do grupy 5 europejskich eliminacji mistrzostw świata, które w 1974 roku rozgrywano na zachodnioniemieckich boiskach. Wszystko wydawało się tedy jasne, Walia i Polska na przystawkę, a Anglia – mistrz świata z 1966 i ćwierćfinalista mundialu w Meksyku w 1970 z pewnym awansem. Początek tamtych eliminacji jasno wskazywał, że tak właśnie będzie. W listopadzie 1972 roku Walia przegrała u siebie z sąsiadami 0:1, żeby w rewanżu zremisować z „Synami Albionu” 1:1.
Dla Walijczyków mecz o być albo nie być miał miejsce 28 marca 1973 r. z biało-czerwonymi. Nasi przystępowali do spotkania po serii 9 gier bez porażki w międzynarodowych grach, mając już na koncie złoty medal olimpijski z Monachium. Na „Smoków” w Cardiff na stadionie „Ninian Park” w obecności 20 tys. kibiców było to jednak za mało. Niesieni żywiołowym dopingiem miejscowi, choć do przerwy było bez bramek, zaskoczyli nas zaraz na początku II połowy. Daleki wyrzut z autu w wyspiarskim stylu na krótki słupek, piłka trafiła do lewoskrzydłowego Burnley Leightona Jamesa, który strzałem z kilku metrów nie daje szans Janowi Tomaszewskiemu.
Choć nasi starali się odrobić straty, to niewiele z tego wyszło, a w końcówce trafił jeszcze brodaty Trevor Hockey, dla którego było to jedyne trafienie w reprezentacji w 9 grach. Z czego zapamiętany został tamten mecz? Z tego, że gospodarze grali ostro, momentami brutalnie, a nasi byli bojaźliwi. To był też ostatni występ w narodowych barwach dla jednego z najlepszych lewych obrońców w historii naszego futbolu, pochodzącego z Lublińca Zygmunta Anczoka (mecz nr 48). Jego miejsce zajął potem Adam Musiał.
Załatwił go Ćmikiewicz
Trener Kazimierz Górski i jego sztab wyciągnęli wnioski po przykrej porażce z Wyspiarzami. W czerwcu 1973 roku pokonaliśmy na Stadionie Śląskim faworyzowaną Anglię 2:0, a w środę 26 września tamtego roku, o godzinie 17.30 podejmowaliśmy na Śląskim w Chorzowie Walijczyków. Na trybunach siedział komplet 90 tys. kibiców.