Słupy reklamowe biegają coraz mniej żwawo

Na meczach ekstraklasy angielskie stadiony wypełniają się aż w 91 procentach, niemieckie w 85, francuskie i hiszpańskie w 74. We Włoszech, gdzie w stadiony (nie należą do klubów, lecz władz miejskich, a po drodze na mecz można dostać nożem) i ich okolice praktycznie nie inwestowano od MŚ 1990, trybuny zapełniają się zaledwie w połowie.

Nieudolność klubów Serie A w szukaniu dochodów poza telewizją potwierdza w pełni inna statystyka: ile przeciętny kibic klubów ekstraklasy wydaje na klubowe gadżety (koszulki, breloczki, flagi, kalendarze itp.). W Anglii było to w ubiegłym sezonie 65 euro, w Hiszpanii i Francji 45, w Niemczech 35, a we Włoszech zaledwie 23 euro.

Nic więc dziwnego, że Premiership stać na płacenie swoim piłkarzom za grę w tym sezonie w sumie aż 1,4 mld euro, Primera Division 820 mln, a Serie A, której po piętach depcze Bundesliga – tylko 720 mln. Kluby angielskie i hiszpańskie mają więcej pieniędzy na sprowadzanie gwiazd i młodych talentów, co powoduje, że marzeniem każdego piłkarza jest wyjazd do Anglii czy Hiszpanii. Nie jest sprawą przypadku, że Ibrahimovic, Buffon, a nawet Kaka, czyli najlepsi piłkarze Serie A, nie wykluczają przeprowadzki w nowym sezonie.

Włoska liga staje się przystanią dla gasnących gwiazd: niedawno Ronaldo, teraz Ronaldinho, Beckham, Figo, Szewczenko, Maldini. W efekcie, pokpiwa „La Gazzetta dello Sport”, po boisku biegają coraz mniej żwawo bardziej słupy reklamowe i pomniki marketingu niż piłkarze.

To, czego wyliczyć się nie da, najlepiej ilustruje komentarz Gianluki Viallego po pasjonujących ćwierćfinałach LM:

– Serce mi krwawi, ale z punktu widzenia piękna futbolu dobrze, że naszych nudziarzy już w tych rozgrywkach nie ma.