Adam Małysz po konkursie na skoczni normalnej

Rzeczpospolita: Radości wielkiej po panu nie widać...

Adam Małysz: Skoki chłopaków nie były złe. Kamil troszkę je spóźniał, ale on z takimi skokami wygrywał. Zabrakło czegoś ekstra. Kraft i Wellinger byli brani pod uwagę jako faworyci. Dołączył do nich Eisenbichler drugim skokiem. Zabrakło bardzo mało, ale myślę, że na dużej skoczni głód medalu spowoduje, że odpalimy.

Uważa pan, że sędziowie trochę pomogli rywalom, zwłaszcza Niemcom?

Gdy skok jest daleki, sędziowie często przymykają oko na lądowanie. Eisenbichlerowi dużo brakowało do ideału, ale możemy tylko gdybać w tej sprawie. Można też powiedzieć, że Kamil mógł skoczyć dalej. Byliśmy głównymi kandydatami do medali. Wszyscy klepali nas po plecach, a czas na gratulacje jest wtedy, gdy masz medal na szyi.

Czy Polakom trochę nie przeszkodziła świadomość, że tak wiele się od nich wymaga?

Kiedy wszyscy na ciebie patrzą, nie jest proste spełniać te oczekiwania. Nasi zawodnicy jednak pokazali w Lahti, że potrafią. Na treningach i w kwalifikacjach skakali bardzo dobrze i wtedy mocno podgrzali atmosferę.

To jest sukces czy go nie ma?

Trzech zawodników w czołowej dziesiątce to oczywiście sukces. Dożyliśmy jednak takich czasów, że nie cieszy nas taka sytuacja. Słyszałem, jak Maciek Kot mówił, że jest zawiedziony, że to dla niego porażka. Nie powinien tak mówić. Wiadomo, miał apetyt na podium, ale nie może wylewać swoich smutków. Powinien od razu mówić: Kurczę, ja im jeszcze pokażę. Duża skocznia będzie dla mnie. I w następnym konkursie dać z siebie jeszcze więcej mocy.

W 2007 roku w Sapporo był pan na dużej skoczni czwarty, a potem na normalnej nie było na pana silnych. Czyli historia podpowiada, że można...

W takiej sytuacji dostaje się dodatkowej motywacji, jeszcze bardziej chce się coś innym udowodnić. Jeśli jesteś w dobrej formie, a nasi w takiej są, to może się przerodzić w coś dobrego.

Jak pan widzi konkursy na dużej skoczni?