Czy Maroko jest gotowe na mundial 2030? Kibice mają prawo czuć się bezpiecznie

Korespondencja z Maroka

Na razie wszystko idzie zgodnie z planem. Maroko, czwarta drużyna mistrzostw świata w Katarze, pewnie kroczy do kolejnego celu. Ekipa Walida Regragui niedawne eliminacje do mundialu przeszła jak burza, odnosząc komplet zwycięstw. W ośmiu meczach strzeliła 22 gole, straciła tylko dwa.

Teraz niepokonana jest w 35. edycji Pucharu Narodów Afryki, co w wirtualnym rankingu FIFA dało jej awans z jedenastego na ósme miejsce. Marokańczycy wygrali grupę, w której przytrafił im się remis z Mali, potem trochę męczyli się z Tanzanią, ale po zwycięstwie 1:0 awansowali do ćwierćfinału, a w nim nie dali szans Kamerunowi (2:0). Rywale, sparaliżowani dopingiem prawie 65 tys. kibiców, którzy po brzegi wypełnili Stadion Księcia Moulaya Abdellaha w Rabacie, nie oddali ani jednego celnego strzału.

Puchar Narodów Afryki. Maroko czeka na to już pół wieku

– Naprawdę czuliśmy się, jakbyśmy grali w dwunastu – opowiadał po spotkaniu Regragui. – Od 2004 r. Maroko nie dotarło do półfinału, a teraz naszym celem jest napisanie historii.

Presja na marokańskich piłkarzach jest olbrzymia, a oczekiwania wzrosły jeszcze po zdobyciu w październiku mistrzostwa świata przez kadrę do lat 20. Cały kraj wspiera reprezentację i żyje turniejem, który organizuje dopiero drugi raz w historii, ale też wszyscy oczekują tylko jednego – zwycięstwa.

Czytaj więcej

Plus Minus

Maroko na mundialu chce mieć największy stadion świata. Puchar Afryki to wstęp

Szamani afrykańskich reprezentacji są dziś bardziej subtelni niż kiedyś, ale ich kluczową rolę podkreślają publicznie nawet selekcjonerzy – zwłaszc...

– Bardzo chcemy tego mistrzostwa u siebie, dotąd tylko raz wygraliśmy Puchar Narodów, w 1976 r. w Etiopii. Mnie jeszcze nie było na świecie, dla młodego pokolenia to prehistoria. Czekamy już 50 lat i nie chcemy ani dnia dłużej – tłumaczy Oumeima Er-rafay, niezwykle popularna w Maroku dziennikarka portalu Le360 z Casablanki.

Z dużym napięciem oczekiwano, z kim przyjdzie gospodarzom zagrać w półfinale. Oumeima z zadowoleniem i wyraźną ulgą przyjęła fakt, że będzie to Nigeria, która 2:0 pokonała Algierię. – Nie chciałam, żebyśmy grali z sąsiadami, zresztą nie wiem, czy ktokolwiek chciał. To by nałożyło na chłopaków jeszcze większą presję – mówiła.

Czytaj więcej

Plus Minus

Dlaczego nikt nie wygrywa z FIFA? Przykład Gabonu mówi wszystko

Jeszcze nie było takiego rządu, który by wygrał ze Światową Federacją Piłkarską (FIFA), a jednak co jakiś czas znajdują się kolejni naiwni. Szans n...

Mecz z Algierczykami oznaczałby dodatkowe podteksty. Od 1994 r. zamknięta jest granica lądowa między oboma krajami. Choć bardzo bliskie kulturowo, znajdują się na przeciwnych biegunach politycznych. Maroko orientuje się na Zachód, Algieria w stronę Rosji. Sednem sporu jest jednak konflikt o Saharę Zachodnią. Maroko uważa ją za swoje terytorium, tymczasem sąsiedzi wspierają separatystyczny Front Polisario.

Piłkarsko konfrontacja z Algierią też nie rodziłaby u gospodarzy dobrych skojarzeń. Gdy Maroko jedyny dotąd raz gościło w 1988 r. Puchar Narodów Afryki, przegrało z Algierią w rzutach karnych brązowy medal.

W fazie grupowej bilety rozdawano za darmo. Ilu kibiców przyjechało do Maroka?

Z organizacyjnego punktu widzenia tegoroczny PNA to dla Marokańczyków jeden z testów przed mundialem w 2030 r., którego będą współgospodarzem (razem z Hiszpanią i Portugalią). Przed rozpoczęciem turnieju Fouzi Lekjaa, prezes Królewskiego Marokańskiego Związku Piłki Nożnej, podkreślał, że mistrzostwa Afryki zostaną zorganizowane według standardów podobnych do mistrzostw świata czy Europy, a kibice mają wyjechać z Maroka z przekonaniem, że to kraj bezpieczny, świetnie nadający się do goszczenia mundialu, dla którego ostatecznym sprawdzianem gotowości będą klubowe mistrzostwa świata w 2029 r.

Zestawiając zapowiedzi prezesa z rzeczywistością, trzeba przyznać, że nie były to słowa rzucane na wiatr. Mechanizm działania faktycznie jest taki jak na Euro 2024, tyle że konfrontacja wypada zdecydowanie na korzyść Maroka. Turniej w Niemczech wywołał wiele krytyki, szczególnie szwankowała komunikacja (słynne spóźnione pociągi). Odnosiło się wrażenie, że robiony jest bez emocjonalnego zaangażowania. Tymczasem w Maroku zewsząd odczuwa się serdeczność i chęć pomocy. Choć nie brakuje afrykańskiego chaosu – w myśl zasady „wy Europejczycy macie zegarki, ale my mamy czas” – cechy te rekompensują niedostatki.

Czytaj więcej

Plus Minus

Jerzy Haszczyński: Komu kibicować w Afryce? Odpadają pupile Putina

Na żywo widziałem ledwie kilka meczów piłkarskich. Za Gierka pojedynek dwóch Gwardii, teraz Gabonu i Mozambiku.

Na każdym kroku widać pracę armii wolontariuszy, których w ramach szeroko zakrojonego programu przeszkolono przed turniejem aż 15 tys. Liczne są też służby mundurowe, ale trzeba przyznać, że nie tylko z tego powodu kibice mają prawo czuć się bezpiecznie.

To, co w porównaniu do niemieckiego Euro, także korzystnie rzuca się w oczy, to niezwykle bogaty branding i towarzyszący imprezie program kulturalny. Sympatycznego lwa Assada i inne symbole turnieju widać wszędzie. Właściwie w każdym sklepie, lokalach gastronomicznych, na ulicach, przystankach, rozmaitych instalacjach. Dużo dzieje się w strefach kibica, turniejowi towarzyszą cieszące się sporym zainteresowaniem liczne stoiska promocyjne krajów w nim uczestniczących.

Organizatorzy liczyli, że podczas mistrzostw odwiedzi Maroko pół miliona gości i jeśli przeszacowali, to raczej niewiele. Żeby zwiększyć frekwencję, wprowadzono specjalny rozkład jazdy pociągów z dodatkową liczbą miejsc między miastami-gospodarzami oraz atrakcyjne pakiety podróżne. Linie Royal Air Maroc zaoferowały kibicom z kilku krajów afrykańskich zniżki na bilety lotnicze.

Wprowadzono też inteligentny, cyfrowy system sprzedaży biletów na mecze. W tym obszarze chyba jednak najbardziej widać, że turniej toczy się w Afryce. Pomijając spotkania Maroka, w fazie grupowej wiele wejściówek rozdano za darmo. Na stadionach można też zaobserwować znaczący przyrost widzów wraz z upływem meczu. Na ćwierćfinale Egipt – Wybrzeże Kości Słoniowej w Agadirze oficjalnie frekwencja przekroczyła nieco 31 tys., tymczasem pod koniec spotkania na 45-tys. obiekcie był prawie komplet, choć by dojść na trybuny, przynajmniej pięciokrotnie trzeba pokazać bilet kontrolerom.