Z „wioski dziedzictwa” (heritage village) wszyscy patrzyliśmy na południe, ku spektakularnym wieżowcom Abu Zabi. Po naszej stronie portu atrapy chałup i zabudowań gospodarczych, a między nimi przechadzający się pseudorzemieślnicy wytwarzający proste naczynie gliniane czy coś na kształt podkowy. A nawet beduin, który za parę dirhamów pozwalał przejechać się wielbłądem. Wszystko, aby pokazać, jak żyło się tu pół wieku temu. Po drugiej stronie zatoki luksusowe zabudowania wzdłuż portowej alei Corniche były uosobieniem bezprecedensowego w historii ludzkości skoku, jaki zrobił ten największy spośród emiratów Zatoki Perskiej. Skoku, od którego, jak się wówczas wydawało, nie ma odwrotu.