Australian Open ruszy w połowie stycznia. Przed Roland Garros i US Open trudnych sprawdzianów będzie jak zwykle bez liku. Pomiędzy Paryżem a Londynem wciąż tylko dwa tygodnie na złapanie oddechu. Męskie rozgrywki będą nawet dłuższe od tegorocznych. Kobiece minimalnie skrócono.
Mądre głowy panów działaczy pochylały się nad nowymi rozwiązaniami równo dwa lata. Po tym jak rywalizację ostatnich sezonów wykoślawiła lawina kontuzji, wynikających z nadmiernych obciążeń, należało się spodziewać radykalnych cięć. Owszem, na światowej mapie turniejowej kilka światełek zgasło, ale kilka się zapaliło. Nowe kierunki widać od razu. Sęk w tym, że azjatyckie czy arabskie zaloty władz zawodowego tenisa spowodowane są raczej motywacją ekonomiczną, a nie troską o zdrowie grających.
W rozgrywkach WTA Tour, nazywanych nie bez racji wędrownym szpitalem, coś się jednak zmieni na plus. Do rankingu będziemy teraz zaliczać paniom nie 17, a 16 najlepszych wyników. Zmniejszy się liczba rozmaitych zobowiązań startowych. Czołówka musi się skoncentrować na turniejach najważniejszych, tzw. premier, bo za nieobecność w tych imprezach grożą surowe kary i zero punktów do klasyfikacji. Na półmetku, zaraz po Wimbledonie, wygospodarowano aż trzy tygodnie z imprezami wyłącznie niskiej rangi.
Dla równowagi kolejne pięć to jeden ważny start po drugim na amerykańskim betonie. Która z pań przeżyje, zagra w nagrodę w Nowym Jorku.
W obu nowych kalendarzach aż iskrzy od nowinek, wymyślonych przez specjalistów od marketingu. Inne nazwy turniejowych kategorii, opowiastki o tym, jakie te rozgrywki będą teraz przyjazne i zdrowe. No i naturalnie, jakie to szczęście, że tort do krojenia się powiększył, bo kasy do podziału kolejny raz przybyło.
