Widziałem to może za dużo powiedziane. Sygnał telewizyjny w wyższych partiach Beskidu Sądeckiego był wtedy słabiutki jak dziś wały przeciwpowodziowe koło Sandomierza. Kolega mniej interesujący się piłką krążył wokół schroniska z anteną w ręku i czekał, aż reszta zgromadzona przed telewizorem krzyknie, że jest dobrze.
[wyimek][b][link=http://blog.rp.pl/fafara/2010/06/24/pele-na-prehybie/]skomentuj na blogu[/link][/b][/wyimek]
Dobrze jednak nie było ani przez moment. Na ekranie potężnego telewizora marki Belweder obraz dwoił się i troił. Po stronie brazylijskiej grało więc kilku zawodników o przydomku Pele, których nie odstępowała na krok grupka krwiożerczych portugalskich obrońców o nazwisku Morais.
Ale my, wbrew trudnościom, byliśmy szczęśliwi i pełni nadziei. Liczyliśmy, że wielka Brazylia przełamie niemoc i awansuje do następnej fazy mistrzostw świata. Gol Simoesa, a potem jeszcze dwie bramki Eusebio pozbawiły nas resztek optymizmu. Mistrzowie świata przegrali 1:3 i nie wyszli z grupy. Na ekranie telewizora marki Belweder klęska wydawała się nam trzykrotnie większa, niż była w rzeczywistości.
W Brazylii życie zamarło na wiele dni. Zdarzały się samobójstwa zrozpaczonych kibiców. Pewna dziewczynka rzuciła się do oceanu z okrzykiem: – Nienawidzę cię, Pele! Ogólnonarodowa boleść tak naprawdę skończyła się dopiero cztery lata później, gdy na boiskach w Meksyku Brazylijczycy (wciąż z Pelem w składzie) odzyskali tytuł mistrzowski.
