Za nami mecze w Lidze Narodów, gdzie „Czerwone diabły” w Dywizji A spuściły nam solidne manto. W Brukseli 8 czerwca przegraliśmy w kompromitującym stylu 1:6, ponosząc jedną ze swoich najwyższych porażek w grze o punkty, a potem u siebie w Warszawie ulegliśmy „tylko” 0:1. Marnym pocieszeniem jest to, że Belgowie w rankingu FIFA są na pozycji numer 2, za Brazylią.
Niesamowicie groźne diabły
Tym bardziej warto przypomnieć to, co działo się pod koniec czerwca na hiszpańskim mundialu w 1982 roku. Kilka dni temu w historii z lamusa „Sport” przypomnieliśmy niesamowity mecz z Peru, który ekipa prowadzona przez Antoniego Piechniczka wygrała 5:1, zajęła pierwsze miejsce w grupie 1 i o wejście do medalowej strefy przyszło jej rywalizować z europejskimi przeciwnikami w grupie A. Tam naszym rywalem były Belgia i ZSRR. Z kolei Włosi, którzy zakończyli grupowe zmagania za biało-czerwonymi mierzyli się z Brazylią i Argentyną. Zwycięzcy czterech grup awansowali potem do półfinału. Taki format rozgrywek miał miejsce jedyny raz w historii. Potem, od drugiego mundialu w Meksyku w 1986 roku, od raz była już faza pucharowa.
Na dzień dobry w poniedziałek 28 czerwca przyszło nam rywalizować z ówczesnymi wicemistrzami Europy Belgami. Drużyna prowadzona przez znakomitego szkoleniowca Guy Thysa, pod którego okiem sięgała po sukcesy w mistrzostwach Europy i świata (drugie miejsce na ME 1980 i 4 miejsce na MŚ 1986), wydawała się faworytem. W grupie „Czerwone diabły” na inaugurację pokonały Argentynę z Diego Maradoną w składzie 1:0 i wygrały grupę przed „Albiceleste”, Węgrami i Salwadorem. W składzie nie brakowało uznanych gwiazd, jak obrońcy Waltera Meeuwsa, pomocników Jana Ceulemansa, Franka Vercauterena czy Ludo Coecka, a także groźnych napastników, Erwina Vendenbergha czy mającego polskiego pochodzenie Alexa Czerniatynskiego.
Pomógł dres
Po efektownej wiktorii z Peru w La Coruna, a przed starciem z Belgami w Nou Camp trener Piechniczek w swoim dzienniku, codziennie zamieszczanym w „Sporcie” przy okazji XII mundialu pisał. „Przed spotkaniem z Peru rozmawiałem telefonicznie z żoną. – Słucha – powiedziała Zyta – przestań wreszcie paradować w tym garniturze, bo to przynosi wam pecha. Załóż dres a na pewno będzie lepiej. To samo mówili zawodnicy. Ubrałem się w dres. Pomogło, ale nikt mi nie wmówi, że dzięki temu wygraliśmy. Nie jestem snobem, ale widząc Miljanicia czy Bearzota w eleganckim garniturze uznałem, że nasze z Bytomia i krakowskiej Vistuli nie są gorsze.
Chciałem im zrobić reklamę. Oczywiście bezpłatnie. Są naprawdę gustowne, ale na mecze z Belgią i ZSRR w Barcelonie na pewno założę dres. Cieszą nas słowa otuchy i gratulacje nadchodzące z kraju. Piłkarze twierdzą, że milowymi skokami przemknęli przez Chorzów, Lipsk i La Corunię i nie zamierzają na tym poprzestać” – pisał obrazowo w naszej gazecie ówczesny selekcjoner.